Kiedy rosyjscy żołnierze wyrzucili przez okno fortepian Chopina, Norwid napisał, że “ideał sięgnął bruku”. Wiem, że przesadzam cytując Norwida, ale właśnie tak wyobrażam sobie reakcję “młodych i wykształconych z wielkich miast”, którzy dowiedzieli się, że sushi można kupić w Biedronce.
Reklama ma to do siebie, że kiedy pojawia się na ekranie, przełączamy kanał, wychodzimy do kibelka, albo patrzymy, co ciekawego jest w lodówce. Rzadko kiedy zostajemy przed ekranem, bo „leci” reklama, którą chcemy obejrzeć. Jakiś czas temu wydałem trochę złotówek żeby obejrzeć reklamę w kinie. Nie żałuję, kiedyś obejrzę ją jeszcze raz.
Nie pamiętam, kiedy nauczyłem się czytać, na pewno zanim poszedłem do szkoły. Nie wiem, czy dukanie sześciolatka można nazwać czytaniem, ale wiem jedno, czytałem dużo, najwięcej książek z obrazkami.
Kupiłem bilet na piątek, dla sobie, żony i dwóch rowerów. Musieliśmy jechać w czwartek. Zamiana biletów trwała pół godziny. Pani w okienku na każdym coś napisała i postawiła pieczątkę. Później, wszystkie musiałem podpisać. Wszystkie! *** Wysiadłem z pociągu dwie stacje wcześniej. Poszedłem do kasy po zwrot pieniędzy. – Musi Pan napisać pismo i razem z biletem wysłać do biura reklamacji. Do Olsztyna – powiedziała kobieta w kasie. – A ile
Widziałem wiele rzeczy z etykietką „For Men”, myślałem, że nic mnie nie zdziwi. Myliłem się. Bardzo.
Bez względu na to, jak smaczną potrawą się delektujecie, zawsze rozpoczyna ona swoją wędrówkę od jednego końca, by po jakimś czasie zakończyć ją w drugim. Jedzenie ma to do siebie, że niezależnie ile ma lajków na Instagramie, zawsze kończy tak samo.
Kiedy byłem dzieckiem cała ta muzyka, “której się słuchało” mnie ominęła. Nie mieliśmy w domu wypasionej wieży ze zmieniarką na kilka płyt i olbrzymiej płytoteki. Był jamnik i mały magnetofon.