Sorry, że zaczynam tytułem jak z taniego wyciskacza łez, ale ta historia jest smutna a happy endu nie widać. Ta historia od kilkudziesięciu lat dzieje się większości polskich miast. Co kilka lat, najczęściej co cztery, padają słowa „zmienimy to”. I nadal nic się nie dzieje.
W pewnym momencie życia coś przestawiło mi się w głowie i przestałem pić herbatę. Po prostu przestała mi smakować. Nawet nie zdajecie sobie sprawy, ile problemów może przysporzyć niepicie herbaty.
Wszystko, co mamy, chowamy w pawlaczach naszych loftów. Na białych szafkach, szklanych biurkach stawiamy niepotrzebne ozdoby i zaczynamy żyć minimalistycznie, co chwila zakopując się w zgromadzonych śmieciach. Minimalizm dobrze wygląda na Instagramie, dobrze wygląda, gdy do naszego mieszkania-studia w modnej dzielnicy przychodzą znajomi. W końcu sami nie wiemy co mamy i cały czas powtarzamy, że rozsądnie wydajemy pieniądze. Zapominamy o tym, że żeby mieć mniej, najważniejsze jest mieć rozsądnie.
Wbrew temu, co przepowiada zgraja „nerdów” i geeków, rowerowej rewolucji nie będzie. A jeśli już, to nie zakończy się tak, jak by tego chcieli.
Daleko mi od bycia rowerowym neofitą, który przed śniadaniem morduje kierowców i rozpętuje gównoburze o Świętej Przepustowości. Daleko mi też do rowerzystów, którzy robiąc w niedzielę dwa kółka dookoła bloku, szpanują akcesoriami wartymi więcej niż cała moja edukacja. Ja po prostu na rowerze jeżdżę. Od małego.
Widziałem wiele rzeczy z etykietką „For Men”, myślałem, że nic mnie nie zdziwi. Myliłem się. Bardzo.
Kiedy byłem dzieckiem cała ta muzyka, “której się słuchało” mnie ominęła. Nie mieliśmy w domu wypasionej wieży ze zmieniarką na kilka płyt i olbrzymiej płytoteki. Był jamnik i mały magnetofon.